Phil Gore schrijft geschiedenis tijdens WK Backyard Ultra 2025 in Tennessee

Het kleine stadje Bell Buckle, Tennessee stond afgelopen weekend opnieuw in het middelpunt van de ultrarunningwereld. Daar vond het wereldkampioenschap Backyard Ultra 2025 plaats – beter bekend als de Big Dog’s Backyard Ultra, het originele event dat het format ooit op de kaart zette. Wat begon als een lokaal experiment van ultralegende Lazarus Lake is inmiddels uitgegroeid tot het meest extreme uithoudingsduel ter wereld. En in 2025 kregen we misschien wel de zwaarste, meest heroïsche editie ooit.

De Australiër Phil Gore kroonde zich tot onofficiële wereldkampioen na een onmenselijke prestatie van 114 lussen – goed voor zo’n 764 kilometer. Daarmee bewees hij nog maar eens dat dit format niet alleen een test van fysieke kracht is, maar vooral van mentale weerbaarheid, discipline en pure wilskracht.

De magie van Bell Buckle

Wie ooit in Bell Buckle is geweest, weet dat het geen doorsnee sportstad is. Dit charmante plaatsje in Tennessee, met minder dan duizend inwoners, ademt rust, traditie en een vleugje gekte – precies wat past bij de Backyard Ultra. Op de uitgestrekte weilanden van de Big Farm bij Short Creek wordt ieder jaar geschiedenis geschreven. Het is hier dat Gary Cantrell, beter bekend als Lazarus Lake, het idee bedacht dat de ultrawereld voorgoed zou veranderen: een race zonder finishlijn.

Het concept is briljant in zijn eenvoud. Elk uur moeten de deelnemers een lus van 4,1667 mijl – ongeveer 6,7 kilometer – voltooien. Ben je niet terug bij de start als de klok het volgende uur slaat, dan lig je eruit. Er is geen vast eindpunt, geen maximale tijd, geen zekerheid. De wedstrijd gaat door tot er nog maar één loper over is: de Last Person Standing.

Deze formule maakt van de Backyard Ultra een unieke mentale martelgang. Het draait niet om snelheid, maar om uithoudingsvermogen, planning, en de kunst om uur na uur opnieuw te starten, ongeacht hoe je je voelt.

Het begin van een eindeloze strijd

De start op zaterdagochtend 18 oktober 2025 verliep zoals altijd ontspannen. De zon scheen over de glooiende heuvels van Tennessee en de deelnemers lachten nog. Maar iedereen wist: dat zou niet lang duren. De eerste lussen voelen nog eenvoudig, een soort opwarming. De echte strijd begint pas als de klok middernacht tikt, als de temperatuur daalt, en het lichaam snakt naar slaap.

In de loop van de tweede dag werd het veld dunner. De ene na de andere topatleet gaf op: blaren, maagproblemen, mentale fouten. Het ritme van de klok is genadeloos. Elke zestig minuten moet je weer klaarstaan aan de startlijn. Wie te laat komt, is direct gediskwalificeerd.

Na drie dagen was er nog maar een handvol lopers over. En toen begon het spel van de overlevenden pas echt.

Phil Gore’s onwaarschijnlijke zegetocht

Phil Gore, afkomstig uit Perth, Australië, stond bekend als een strategisch loper. Hij was geen pure sprinter, maar een meester in ritme, herstel en mentaal management. Bij eerdere edities van backyard-wedstrijden had hij al meerdere keren boven de 100 lussen gehaald, maar wat hij in Tennessee liet zien, tart elke verbeelding.

Uur na uur, dag na dag, bleef Gore kalm en consistent. Zijn rondetijden varieerden nauwelijks, zijn houding bleef onverstoord. Terwijl anderen om hem heen instortten of hallucineerden van slaapgebrek, bleef Gore methodisch doorstappen, eten, drinken, rusten en opnieuw starten.

Na 110 lussen waren er nog slechts twee lopers over. Het publiek – bestaande uit supporters, crewleden en andere uitvallers – keek in ademloze stilte toe. Toen Gore uiteindelijk zijn 114e lus voltooide en zijn laatste overgebleven tegenstander niet meer van start ging, was het duidelijk: hij was de laatste man die nog overeind stond. De wereldkampioen Backyard Ultra 2025 was geboren.

Een overwinning van geest boven lichaam

Wat Gore presteerde, is bijna onbegrijpelijk. 114 lussen betekent ruim 760 kilometer, afgelegd in kleine porties van telkens iets meer dan zes kilometer per uur, zonder noemenswaardige rustpauzes, verspreid over bijna vijf volle dagen. Het lichaam gaat daarbij kapot: spieren verkrampen, voeten zwellen op, de maag protesteert, de geest wordt wazig.

Toch is dat precies wat de Backyard Ultra zo uniek maakt. Waar andere ultramarathons draaien om tempo of afstand, draait dit kampioenschap om doorzettingsvermogen in zijn puurste vorm. Je strijdt niet tegen een tijdslimiet, maar tegen jezelf. Elke lus voelt als een overwinning – maar ook als een veroordeling tot nog een uur strijd.

De vrouwen schitteren met nieuw record

Hoewel de algemene overwinning naar Gore ging, was er ook bij de vrouwen sprake van een prestatie van formaat. De Britse ultraloopster Sarah Perry zou volgens onofficiële berichten een nieuw vrouwenrecord hebben gevestigd met 95 lussen, wat neerkomt op bijna 640 kilometer. Daarmee vestigde ze een nieuw standaard in de vrouwencompetitie van de Backyard-wereld.

Sarah Perry stond bekend als een rustige, bedachtzame loper met een sterke mentale focus. Tijdens deze editie hield ze het lang vol tussen de mannen en wist ze opnieuw te laten zien dat de kloof tussen mannelijke en vrouwelijke ultralopers kleiner wordt naarmate de afstand extremer wordt. Haar prestatie leverde bewondering op van deelnemers én toeschouwers – en bevestigde haar status als een van de beste endurance-atleten van haar generatie.

Hoewel de officiële ranglijst van de vrouwen nog niet bevestigd is, lijkt Perry’s recordprestatie de kroon op haar loopcarrière tot nu toe.

Waarom de Backyard Ultra de zwaarste race ter wereld is

De Backyard Ultra is in veel opzichten zwaarder dan een traditionele ultramarathon. De constante herhaling maakt het mentaal slopend. Je krijgt nooit het gevoel dat je dichter bij de finish komt, want die bestaat niet. Na elke ronde sta je weer op nul.

Daar komt bij dat de race meerdere etmalen duurt. De slaapdeprivatie, het eentonige ritme en de voortdurende spanning eisen hun tol. Waar bij een 100-mijlsloop nog sprake is van een eindpunt om naartoe te werken, kent de Backyard Ultra geen beloning behalve overleven.

De omgeving van Tennessee versterkt dat gevoel. Overdag is het er warm en vochtig, ’s nachts koud en donker. De route slingert over onverharde paden, met boomwortels en hellingen die na tientallen uren aanvoelen als bergen. Alleen de sterksten – fysiek én mentaal – kunnen blijven bewegen.

De charme van eenvoud

Toch schuilt juist in die eenvoud de schoonheid van het evenement. Geen elektronische finishbogen, geen duizenden toeschouwers, geen prijzengeld. Slechts een startlijn, een bel, een klok en de stem van Lazarus Lake die zegt: “Time to start another loop.”

Die minimalistische aanpak maakt de Big Dog’s Backyard Ultra authentiek. Het is hardlopen teruggebracht tot zijn essentie. Deelnemers slapen in tentjes, eten instant noodles, delen ervaringen bij kampvuren en moedigen elkaar aan. Er is competitie, maar ook kameraadschap. Want iedereen weet: vroeg of laat word je zelf degene die de bel niet meer hoort.

De erfenis van Lazarus Lake

Zonder Lazarus Lake, de man achter zowel de beruchte Barkley Marathons als deze Backyard Ultra, zou deze race niet bestaan. Zijn filosofie is dat ware sport begint waar comfort eindigt. De Backyard Ultra past daar perfect in: het is een spel met grenzen – van het lichaam, de geest en de tijd.

Wat ooit begon met een handjevol lopers in zijn achtertuin is uitgegroeid tot een wereldwijde beweging. In tientallen landen worden nu Backyard-wedstrijden gehouden, elk met hetzelfde principe: de klok, de lus en de strijd tegen jezelf. De besten van die lokale races mogen vervolgens naar het wereldkampioenschap in Tennessee.

Zo is de Big Dog’s Backyard Ultra niet alleen een race, maar een filosofie – een test van menselijkheid in haar puurste vorm.

Vooruitblik en betekenis

De overwinning van Phil Gore in 2025 zal nog lang nazinderen in de ultrawereld. Zijn naam staat nu naast grootheden als Harvey Lewis en Merijn Geerts, die eerder de titel “Last Person Standing” droegen. Het is niet ondenkbaar dat zijn record van 114 lussen de lat opnieuw hoger legt voor toekomstige deelnemers.

Voor de vrouwen is Sarah Perry’s record van 95 lussen een bewijs dat de grenzen nog lang niet bereikt zijn. Haar prestatie inspireert een nieuwe generatie ultraloopsters om te dromen van deelname aan Bell Buckle.

En voor het publiek? Het is een herinnering aan wat de mens kan bereiken als alle zekerheden wegvallen. Want de Backyard Ultra laat zien dat uithoudingsvermogen niet alleen in spieren zit, maar vooral in de geest.

Epiloog

Wanneer de laatste bel klonk en Phil Gore uitgeput maar triomfantelijk over de finish stapte, voelde het alsof tijd zelf even stilstond. De zon kwam op boven de velden van Tennessee, de lucht rook naar kampvuur en zweet, en Lazarus Lake glimlachte. “It’s over,” zei hij droog.

Maar eigenlijk was niets over. De geest van de Backyard Ultra leeft voort – in elke loper die de volgende lus start, in elk uur dat de klok tikt, in elke uitdaging die we onszelf opleggen.

De Big Dog’s Backyard Ultra 2025 in Tennessee was meer dan een race. Het was een ode aan de menselijke volharding. En zolang er mensen zijn die geloven dat ze nóg een lus kunnen lopen, zal dit kampioenschap blijven bestaan.