Dag 3 -Great Glen Way: Laggan Locks Naar Fort Augustus

De Great Glen Way laat zich elke dag weer van een andere kant zien. Waar dag twee draaide om lange kilometers en vergezichten, begint dag drie met rauwe elementen en eindigt hij in pure sprookjesachtige rust. Samen met Daniëlle trek ik vandaag van Laggan Locks richting Fort Augustus. Een etappe zonder grote hoogteverschillen, maar wel eentje vol sfeer, bossen, water en contrasten. Van een onstuimige nacht in de tent tot een idyllische slaapplek diep in het bos, dit is zo’n dag die blijft hangen.

Een onstuimige nacht bij Laggan Locks

De nacht bij Laggan Locks was allesbehalve rustig. De wind trok stevig aan en meerdere keren werden Daniëlle en ik wakker van rukwinden die aan de tent leken te willen trekken. Momenten waarop je half slaperig naar elkaar kijkt en je afvraagt of alles het gaat houden. Gelukkig hadden we de tent goed verankerd met rotspennen, maar zelfs dan blijft het spannend. De tent klappert, het doek beweegt, en toch… hij blijft staan.

Wanneer het eindelijk ochtend wordt, zijn we moe maar ook een beetje trots. We hebben het weer doorstaan. Buiten is het fris en de lucht voelt schoon. Ondanks de korte nacht zijn we blij om weer op pad te mogen. Dit hoort erbij, dit is buitenleven.

Simpel ontbijt, klaar voor de dag

Zoals elke wandeldag beginnen we ook vandaag eenvoudig. Een simpel ontbijt, snel maar voedzaam. Geen poespas, gewoon doen wat nodig is. Terwijl we eten, praten we nog even na over de nacht en lachen om onze zorgen van een paar uur geleden. De rugzakken worden weer ingepakt, alles krijgt zijn vaste plek. Routine geeft rust.

Vandaag staat de etappe naar Fort Augustus op het programma. Een relatief vlakke dag, langs Loch Oich, grotendeels over een oude spoorlijn. We zijn benieuwd wat deze dag ons gaat brengen.

Langs Loch Oich over de oude spoorlijn

Vrij snel na vertrek merken we het verschil met de dagen hiervoor. Het pad is breed, gelijkmatig en loopt ontspannen door het landschap. De oude spoorlijn zorgt ervoor dat er nauwelijks hoogteverschil is, wat het wandelen licht maakt voor de benen. Na de onstuimige nacht voelt dit als een cadeautje.

De route volgt Loch Oich en blijft lange tijd dicht bij het water. Het meer ligt er rustig bij, omringd door bossen die het pad een beschut en intiem gevoel geven. Het licht valt door de bomen en zorgt voor een bijna magische sfeer. We lopen gestaag door, zonder haast.

Wandelen in stilte en ritme

Dit soort paden nodigt uit tot stilte. Daniëlle en ik lopen lange stukken naast elkaar zonder veel te zeggen. Het ritme van onze passen, het zachte geluid van de wind door de bomen en af en toe het kabbelende water van Loch Oich, meer is niet nodig.

Af en toe wisselen we een paar woorden, wijzen we elkaar op een mooi doorkijkje of een bijzondere plek langs het water. Maar vooral genieten we van het moment. Dit is waarom we hier lopen: eenvoud, rust en samen onderweg zijn.

Bossen, water en lange rechte stukken

De kilometers glijden voorbij. Het pad slingert licht, maar blijft overzichtelijk. Links het water, rechts de bossen. Soms opent het landschap zich even en zien we het meer in volle breedte liggen. Dan weer sluiten de bomen zich om ons heen en voelen we ons volledig afgesloten van de buitenwereld.

Ondanks het ontbreken van zware klimmen, is het toch een lange dag. De rugzak blijft gewicht houden en de kilometers tellen op. Maar het voelt beheersbaar. We vinden een prettig tempo en houden korte pauzes wanneer dat nodig is.

Aankomst in Fort Augustus

Langzaam merken we dat we Fort Augustus naderen. Het wordt drukker op het pad en het geluid van verkeer en stemmen dringt door. Na dagen van rust is het contrast groot. Wanneer we het dorp binnenlopen, worden we meteen omringd door toeristen.

Fort Augustus is levendig, misschien wel té levendig voor ons op dit moment. We voelen al snel dat we hier niet lang willen blijven hangen. Na een korte stop doen we onze inkopen bij de Spar. Even aanvullen wat nodig is en dan weer verder.

Op zoek naar rust na de drukte

Zodra we Fort Augustus achter ons laten, keert de rust snel terug. Het voelt bijna alsof we een andere wereld instappen. De drukte maakt plaats voor stilte en groen. We weten dat we vandaag nog een slaapplek moeten vinden en houden onze ogen open.

Net voor de kruising waar je moet beslissen of je de lage of hoge route van de Great Glen Way gaat volgen, vinden we het perfecte plekje. Alsof het op ons wachtte.

Een sprookjesachtige plek in het bos

Midden in de bossen ligt een mosbegroeid stuk grond, zacht en vlak. Er loopt een klein stroompje langs, helder en rustig. We kijken elkaar aan en weten meteen: dit is het. Hier blijven we.

Met het waterfilter vullen we onze flessen bij. Het zachte geluid van het stromende water werkt rustgevend. De omgeving voelt bijna onwerkelijk mooi, alsof we in een sprookje zijn beland. Groen in alle tinten, stilte, en totale afzondering.

De tent opzetten en nagenieten

De tent staat snel. Alles voelt vanzelfsprekend. We nemen de tijd om te zitten, te kijken en gewoon te zijn. Na de drukte van Fort Augustus is deze plek extra bijzonder.

We praten nog wat na over de dag: de winderige nacht, het ontspannen wandelen langs Loch Oich, het contrast tussen toeristisch dorp en stille natuur. Het is een lange dag geweest, en dat voelen we.

Vroeg naar bed, klaar voor de bergen

Wanneer de avond valt, kruipen we vroeg de tent in. Morgen wacht een nieuwe uitdaging: de hoogte in, kiezen voor de high route van de Great Glen Way. De benen mogen dan moe zijn, het hoofd is helder en vol zin.

Met het zachte geluid van het stroompje op de achtergrond vallen Daniëlle en ik in slaap. Dag drie zit erop. Laggan Locks naar Fort Augustus – een dag van wind, water, bossen en een slaapplek die we niet snel zullen vergeten.