De Great Glen Way – Dag 1

De eerste stap van een lange wandeltocht heeft altijd iets magisch. Je weet waar je begint, maar nog niet precies hoe de dagen zich zullen ontvouwen. Regen of zon, spierpijn of euforie, ontmoetingen en stille momenten, alles ligt nog open. Onze eerste dag op de Great Glen Way in Schotland begon na een reis die al voelde als een mini-avontuur op zich: een nacht op de boot, een lange dag in de trein en uiteindelijk aankomen in Fort William. Vandaag was het eindelijk zover… de eerste kilometers van een trail waar we al lang naar uitkeken.

Aankomst in Fort William

Na een nacht op de boot en een lange dag in de trein kwamen we gisteravond aan in Fort William, het officiële startpunt van de Great Glen Way. De vermoeidheid zat diep, maar dat maakte plaats voor dat typische gevoel dat je alleen hebt aan het begin van een grote tocht: spanning, nieuwsgierigheid en een gezonde dosis zenuwen.

Fort William is een typisch Schots stadje. Niet per se mooi in klassieke zin, maar wel levendig en volledig ingesteld op wandelaars, klimmers en outdoorliefhebbers. Overal zie je rugzakken, wandelschoenen en natte jassen. Het voelde meteen alsof we hier hoorden.

Na een kleine wandeling door de donkere straten, het was inmiddels al laat in de avond, konden we inchecken in ons hotel en lagen we al snel in bed om morgen weer vroeg op te staan voor dit grote avontuur.

Laatste voorbereidingen

Vanmorgen stonden we vroeg op. Buiten hing die kenmerkende Schotse sfeer: laaghangende bewolking, frisse lucht en een dreigende, maar ook serene stilte. Eerst nog een stevig ontbijt, want we wisten dat dit voorlopig niet meer vanzelfsprekend zou zijn.

Daarna was het tijd voor de laatste inkopen. Anti Midges spray, wat extra snacks, water en een blikje fris voor in de avond, essentieel op langeafstandswandelingen. Ook checkten we onze uitrusting nog één keer: regenkleding binnen handbereik, kaart en GPX geladen, tent makkelijk bereikbaar.

Het besef dat we de komende dagen wild zouden kamperen, gaf een extra laag spanning. Geen vaste slaapplekken, geen douches, geen stopcontacten. Alleen wij, onze rugzakken en de Schotse natuur.

Wat is de Great Glen Way?

De Great Glen Way is een langeafstandswandelroute van ongeveer 127 kilometer, die loopt van Fort William aan de westkust naar Inverness aan de oostkust van Schotland. De trail volgt de beroemde Great Glen, een natuurlijke breuklijn die Schotland in tweeën splitst.

Onderweg wandel je langs een keten van lochs, waaronder het iconische Loch Ness, maar ook Loch Lochy en Loch Oich. De route combineert bospaden, oude jaagpaden langs kanalen, heuvelachtig terrein en rustige asfaltwegen. Je loopt door afgelegen natuur, maar ook langs kleine dorpjes en sluizen waar het Caledonian Canal doorheen loopt.

Wij hebben gepland om er ongeveer zeven dagen over te doen. Dat betekent gemiddeld zo’n 18 tot 20 kilometer per dag, afhankelijk van het terrein, het weer en hoe we ons voelen. Het mooie van deze trail is dat hij flexibel is: je kunt hoger of lager lopen, meer door de bossen of juist langs het water.

De eerste stappen op de trail

Met volle rugzakken verlieten we Fort William. De route start vrij onopvallend, maar al snel word je de stad uit geleid en de natuur in. Het moment dat je de eerste officiële bewegwijzering ziet — dat blauwe logo van de Great Glen Way, voelt als een klein feestje.

De eerste kilometers gingen langs het water, met uitzicht op Loch Linnhe en de omliggende bergen. Net buiten het dorp zagen we ineens de beroemde Jacobite Steam Train voorbijrijden, beter bekend als de Harry Potter-trein. Even stonden we stil, alsof we zelf figuranten waren in een filmdecor. De stoom, het fluitsignaal en het ruige landschap maakten het moment bijna onwerkelijk.

Onze benen moesten duidelijk wennen aan het gewicht van de rugzakken. Elke stap voelde zwaar, maar niet onprettig. Dit hoort erbij. Je lichaam protesteert altijd op dag één.

Wandelen door bossen en langs kanalen

De eerste etappe van de Great Glen Way loopt grotendeels langs het Caledonian Canal. Misschien niet het meest opwindende stuk van de hele trail, maar voor een eerste dag eigenlijk perfect. Het pad is breed en overzichtelijk, met weinig hoogteverschil, waardoor je lichaam rustig kan wennen aan het lopen met een volle rugzak.

Wandelen langs het kanaal werkt bijna meditatief. Het water glijdt stil voorbij, af en toe onderbroken door een boot die door een sluis manoeuvreert. Wij hielden het tempo bewust laag. Het weer werkte mee, het was droog, af en toe zelfs een voorzichtig zonnetje en dat maakte het extra fijn om gewoon te lopen, te kijken, te ademen en te voelen dat we nu echt onderweg waren.

De mentale overgang

Wat misschien wel het meest opvallende aan de eerste dag was, is de mentale overgang. In de ochtend was ons hoofd nog vol: reistijd, boodschappenlijstjes, planning. Maar naarmate de uren verstreken, werd alles stiller.

Je wereld wordt kleiner tijdens zo’n tocht. Het draait om simpele dingen: waar zetten we de tent op, hoeveel water hebben we nog, hoe voelen onze voeten? Die eenvoud is precies waarom we dit doen.

Wildkamperen: onze eerste nacht buiten

Aan het einde van de dag kwamen we uit bij de sluizen van Gairlochy, waar de eerste etappe van de Great Glen Way officieel eindigt. Tot dit punt is wildkamperen langs het Caledonian Canal niet toegestaan, omdat dit gebied wordt gezien als historisch erfgoed. Dat maakt de zoektocht naar een slaapplek iets gerichter dan later op de route.

Bij de sluizen zelf is gelukkig een kleine aangewezen plek waar je de tent mag opzetten. Geen uitgestrekt veld of afgelegen wildernis, maar wel een prima plek voor de eerste nacht buiten. Rugzakken af, tent opzetten, natte kleren uit en iets warms koken op het brandertje. Simpel eten smaakt buiten altijd beter.

Het laatste daglicht gleed over het water van het kanaal, boten lagen stil bij de sluis en langzaam werd het stil. Geen verkeer, geen haast, alleen vogels en het zachte ritselen van de wind. De eerste dag zat erop.

Geen heroïsche etappe

De eerste dag van de Great Glen Way was geen heroïsche etappe vol spectaculaire hoogteverschillen. Het was een inkomdag, voor ons lichaam en ons hoofd. Maar juist die dagen zijn belangrijk. Ze zetten de toon.

We voelen ons klein in dit landschap, maar ook sterk. We zijn begonnen. Nog zes dagen te gaan, richting Inverness, langs lochs, bossen en heuvels. Met regen, modder, spierpijn en hopelijk ook zon.