Wie is toch die Courtney Dauwalter?

Als je de naam Courtney Dauwalter nog nooit hebt gehoord, dan is het tijd om kennis te maken met een fenomeen dat de wereld van het trail- en ultralopen op zijn kop heeft gezet. Ze is geen doorsnee atlete met een strak trainingsschema, een sportvoedingsplan en een team van specialisten achter zich. Nee — Courtney is het tegenovergestelde van dat alles. Ze is een vrijdenker, een loper die haar grenzen steeds verder verlegt, vaak met een glimlach op haar gezicht, een grap op haar lippen en een paar belachelijk wijde shorts aan.

Geboren in Hopkins, Minnesota, in 1985, groeide Courtney op als fanatiek langlaufer en crosscountryloper. Wat begon als een hobby tijdens haar schooltijd, werd uiteindelijk haar levenswerk: het verkennen van de fysieke én mentale limieten van wat een mens aankan. Inmiddels is ze niet alleen een legende in de ultratrail-community, maar ook een inspiratiebron voor iedereen die ooit heeft gedacht: “Ik kan dit niet.” Courtney bewijst dat je vaak meer kunt dan je denkt — veel meer.

Van het klaslokaal naar de ultratrail

Voordat ze wereldberoemd werd in het ultralopen, stond Courtney gewoon voor de klas als natuurkundedocent op een middelbare school. Ze liep in haar vrije tijd wat wedstrijden “voor de lol”, zonder enig idee dat ze ooit tot de absolute wereldtop zou behoren. Maar in 2011 besloot ze mee te doen aan haar eerste ultramarathon. Vijftig kilometer rennen door de bergen van Colorado — een afstand die haar leven voorgoed zou veranderen.

Ze was meteen verkocht. De combinatie van natuur, pijn, doorzettingsvermogen en pure eenvoud trok haar onweerstaanbaar aan. Geen publiek, geen camera’s, geen glitter — alleen jij, de trail, en je gedachten. Toen ze kort daarna haar eerste 50-mijl-race liep, voelde ze dat ze haar passie had gevonden.

En alsof dat nog niet genoeg was, kwam in 2017 haar absolute doorbraak. Tijdens de Moab 240, een monsterlijke ultrarun van 383 kilometer door de woestijn van Utah, won ze niet alleen de vrouwenrace, maar finishte ze ook tien uur vóór de eerstvolgende deelnemer — man of vrouw. Tien uur! Sindsdien wordt haar naam met ontzag uitgesproken in elke ultracommunity ter wereld.

De koningin van de bergen

De cijfers liegen niet: Courtney heeft inmiddels tientallen ultramarathons gewonnen, van 50 kilometer tot meer dan 250 mijl. Maar het zijn niet alleen haar resultaten die indruk maken; het is haar manier van lopen. Ze traint niet volgens een strikt schema, draagt geen smartwatch en weigert haar trainingen te uploaden naar Strava. Ze “voelt” haar lichaam, luistert naar wat het nodig heeft en vertrouwt op haar intuïtie.

Haar geheim? Plezier. Waar veel topsporters leven volgens rigide schema’s en diëten, blijft Courtney speels. Ze eet wat ze lekker vindt, lacht om haar fouten en viert haar successen met een biertje. “Als ik geen plezier heb,” zegt ze vaak, “waarom zou ik het dan doen?”

In een wereld waar prestaties vaak belangrijker lijken dan passie, is Courtney een verademing. Ze laat zien dat je met plezier, nieuwsgierigheid en lef verder kunt komen dan met pure discipline alleen.

2023: het jaar van de onmogelijke Triple Crown

Als er één moment is waarop Courtney haar status als legende definitief vestigde, dan is het 2023. In dat ene seizoen won ze drie van de zwaarste ultratrails ter wereld: de Western States 100, de Hardrock 100 en de UTMB (Ultra-Trail du Mont-Blanc).
Drie races. Drie continenten. Drie keer overwinning.

Nog nooit eerder had iemand — man of vrouw — deze “Triple Crown” binnen één seizoen gewonnen. De combinatie van hoogte, afstand en technische trails maakt elk van die wedstrijden al een nachtmerrie op zich. Maar Courtney liep ze alle drie, binnen enkele maanden, en won ze allemaal met een glimlach.

Bij de UTMB, de officieuze wereldkampioenschappen van het ultralopen, domineerde ze met een ongelooflijke tijd van 23 uur en 29 minuten. Over de 171 kilometer en 10.000 hoogtemeters bleef ze rustig, vriendelijk en gefocust. “De bergen zijn mijn speeltuin,” zei ze na afloop, terwijl ze in haar bekende losse shorts over de finish wandelde, alsof ze net een rustige ochtendloop had gedaan.

De mentale kracht van Courtney Dauwalter

Iedere ultrarunner weet: na een paar uur doet alles pijn. Maar wat Courtney onderscheidt, is haar mentale kracht. Ze noemt die plek van totale uitputting haar “pain cave” — de mentale grot waarin ze telkens opnieuw afdaalt om te zien hoe diep ze durft te gaan.

“Het is als beeldhouwen,” legt ze uit. “Elke keer dat ik daar ben, hak ik een stukje verder, maak ik de grot groter. Ik wil weten waar de grens ligt — en of ik hem nog verder kan duwen.”

Die mentale veerkracht is wat haar uniek maakt. Tijdens races hallucineert ze soms, praat ze tegen bomen, of lacht ze midden in de nacht in de stromende regen. Toch blijft ze rennen. Ze geniet van de absurditeit van het moment. En juist dát maakt haar zo geliefd bij fans over de hele wereld.

De vrouw in de wijde shorts

Courtneys imago is inmiddels iconisch. Haar wijde, knalgele shorts zijn bijna net zo beroemd als haar prestaties. Toen Salomon haar benaderde voor een samenwerking, bedachten ze samen de “Shortney” – een eerbetoon aan haar nonchalante stijl. In een sport die vaak draait om high-tech gear en strakke outfits, blijft Courtney gewoon zichzelf: simpel, praktisch en een beetje rebels.

Ze zegt er zelf over: “Ik wil dat wat ik draag me vrij laat bewegen. Als ik comfortabel ben, kan ik lijden met een glimlach.”

En dat is precies wat ze doet — lijden met een glimlach. Terwijl anderen grimassen van pijn, danst Courtney soms letterlijk de berg op. Ze lacht naar vrijwilligers, bedankt medelopers en deelt high-fives uit aan het publiek. Het lijkt bijna onmogelijk dat iemand zó diep kan gaan en toch zóveel plezier kan hebben.

Thuis in Leadville, hart in de bergen

Courtney woont tegenwoordig in Leadville, Colorado, samen met haar man Kevin Schmidt. Daar, op 3.000 meter hoogte, traint ze tussen de ruige bergpieken en eindeloze trails. Haar huis ligt vlak bij de beroemde Leadville 100-route — een race die ze meerdere keren liep én won.

Ze leeft eenvoudig, zonder de glamour die vaak met topsport gepaard gaat. Als ze niet traint, bakt ze koekjes, fietst ze door de bergen of wandelt ze met Kevin. Haar grootste luxe? Tijd doorbrengen in de natuur.

In 2024 tekende ze een langdurig contract met Salomon tot 2029 — niet omdat ze meer status wil, maar omdat het merk haar vrijheid respecteert. “Ze laten me mezelf zijn,” zegt ze. En dat is precies waarom fans van over de hele wereld zich met haar verbonden voelen.

De eeuwige ontdekkingstocht

Wat Courtney zo bijzonder maakt, is dat ze nooit klaar lijkt te zijn. Ze blijft nieuwe uitdagingen zoeken. In 2025 richt ze haar pijlen op de Cocodona 250, een 400 kilometer lange race door Arizona, en wil ze bovendien het FKT (Fastest Known Time) op de Colorado Trail verbeteren — een route van ruim 800 kilometer door de Rocky Mountains.

Maar het gaat haar niet om records. Het gaat haar om ontdekken. “Ik wil weten wat er gebeurt als ik nóg een stap zet, nóg een kilometer, nóg een nacht zonder slaap. Niet omdat ik moet winnen, maar omdat ik wil voelen dat ik leef.”

Dat is misschien wel haar grootste kracht: ze loopt niet tegen anderen, ze loopt mét zichzelf. Haar tegenstander is niet de klok, maar haar eigen angst, vermoeidheid en twijfel. En elke keer wint ze opnieuw.

Waarom de wereld van haar houdt

Courtney Dauwalter is meer dan een sporter. Ze is een symbool van vreugde, doorzettingsvermogen en echtheid. In een tijd waarin prestaties vaak gemeten worden in likes en statistieken, laat zij zien dat pure passie nog steeds het verschil maakt.

Ze is de atlete die lacht terwijl ze huilt, die wint terwijl ze geniet, en die laat zien dat je zelfs op je zwaarst nog licht kunt zijn. Haar succes is niet gebouwd op perfectie, maar op menselijkheid.

Haar boodschap aan iedereen, of je nu een hardloper bent of niet, is simpel… “Ga op avontuur. Zoek je eigen pain cave. Lach als het moeilijk wordt. Want juist daar ontdek je wie je echt bent.”

Epiloog – de erfenis van een vrije geest

Courtney Dauwalter heeft de grenzen van het ultralopen niet alleen verlegd — ze heeft ze opnieuw gedefinieerd. Ze bewijst dat grootheid niet zit in regels, maar in vrijheid. Niet in pijn vermijden, maar erin duiken met open armen.

Of ze nu de volgende UTMB wint of een nieuwe trail ontdekt in Colorado, één ding is zeker: Courtney zal blijven lopen, lachen en inspireren. En wij, gewone stervelingen, mogen toekijken — en misschien, als we goed luisteren, horen we haar lachen ergens diep in de bergen.